Dziewięć dni tańca, ruchu, spotkań i wspólnego bycia. 6. edycja Krakowskiego Festiwalu Tańca dobiegła końca – i była to najdłuższa edycja w historii festiwalu.

Tegoroczna PRZYNALEŻNOŚĆ była nie tylko hasłem, ale czymś, co wydarzało się naprawdę: wśród artystek i artystów, publiczności, osób prowadzących warsztaty, zespołu festiwalowego i wszystkich, którzy przez te dziewięć dni współtworzyli KFT.

Na scenach i w festiwalowych przestrzeniach spotkaliśmy twórczynie i twórców z Francji, Szkocji, Niemiec, Hiszpanii, Polski oraz Urugwaju/Brazylii. Było różnorodnie, intensywnie, czasem zaskakująco – i przede wszystkim bardzo tanecznie.

Ogromnie cieszy nas także Wasza liczna obecność  na spektaklach, rozmowach pospektaklowych, wspólne bycie i ciekawość, z jaką przyglądaliście się temu, co działo się na scenie i poza nią.

Ważną częścią festiwalu były warsztaty ruchowe – dziękujemy wszystkim osobom, które prowadziły zajęcia, i wszystkim uczestniczkom i uczestnikom, którzy dali się porwać ruchowi. Nową formułą tegorocznej edycji był Narzędziownik Choreograficzny – i wiemy już, że warto było go otworzyć. To spotkania, które pozwoliły zajrzeć do praktyki choreograficznej z nieco innej strony i wspólnie poszukać własnych narzędzi do tworzenia.

Wyjątkowym wydarzeniem było również „Ciało – czytanie. Spotkanie z teksami o ciele” w pobliskiej Zgodzie Cafe, które pozwoliło przenieść Festiwal jeszcze bliżej lokalnej społeczności i spojrzeć na ciało, ruch i choreografię z innej perspektywy. Laboratorium: choreografia rekreacji Nowej Huty z kolei odkryło przed nami zakamarki nowohuckich osiedli i poczuć przynależność właśnie do tej dzielnicy i jej architektury.

A kiedy trzeba było już trochę odpuścić głowę i po prostu się poruszać – było silent disco. I było ekstra!

KFT nie wydarzyłby się bez ludzi, którzy go tworzą, wspierają i współtworzą. Dziękujemy artystkom i artystom, pedagożkom i pedagogom, publiczności, partnerkom i partnerom, wolontariuszkom i wolontariuszom oraz wszystkim osobom, które dołożyły swoją cegiełkę do tej edycji.

Dziewięć dni minęło zdecydowanie za szybko. Zostają z nami spotkania, obrazy, rozmowy, ruch i poczucie, że naprawdę udało nam się stworzyć miejsce, do którego można było przynależeć – choćby na chwilę.

Dziękujemy, że byliście z nami.

Do zobaczenia na kolejnej edycji Krakowskiego Festiwalu Tańca!

Fot. Klaudyna Schubert

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Taniec”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.