\u201eNajlepiej odpoczywa mi si\u0119 nad morzem\u2026 w pokoju z widokiem na morze\u201d \u2013 powiedzia\u0142a mi Joanna Le\u015bnierowska, re\u017cyserka i choreografka najnowszej produkcji Krakowskiego Centrum Choreograficznego Rooms by the sea. \u0106wiczenia w s\u0142uchaniu<\/em>, kiedy spotka\u0142y\u015bmy si\u0119 przy okazji jednej z pr\u00f3b, w kt\u00f3rych mia\u0142am okazj\u0119 uczestniczy\u0107. S\u0142owa te zosta\u0142y ze mn\u0105 do dzisiaj, ale teraz zadaj\u0119 sobie pytanie, czy podczas premierowego pokazu ja-widzka i inne osoby z publiczno\u015bci, czy mog\u0142y\u015bmy faktycznie odpocz\u0105\u0107? W ko\u0144cu zabrano nas do pokoju nad morzem\u2026<\/p>\n\n\n\n Rooms by the sea. \u0106wiczenia w s\u0142uchaniu<\/em> s\u0105 now\u0105 ods\u0142on\u0105 spektaklu Joanny z 2014 roku. (Rooms by the sea) z cyklu \u0107wiczenia w patrzeni<\/em>u powsta\u0142y 10 lat temu, a swoja premier\u0119 mia\u0142y w Starym Browarze w Poznaniu. Inspiracj\u0105 dla spektaklu by\u0142y obraz Edwarda Hoppera. \u201ePunktem wyj\u015bcia dla pracy (\u2026) sta\u0142o si\u0119 studiowanie, konstruowanie i wprawianie w ruch obraz\u00f3w\u201d czytamy w opisie spektaklu[1]<\/a>. W \u0106wiczeniach w s\u0142uchaniu<\/em> Le\u015bnierowska kontynuuje poszukiwanie j\u0119zyka choreograficznego, kt\u00f3ry oddaje ide\u0119 cia\u0142a polifonicznego, zmagaj\u0105cego si\u0119 z nadmiarem g\u0142os\u00f3w i ha\u0142asem. <\/p>\n\n\n\n Podczas pr\u00f3b pad\u0142o stwierdzenie, \u017ce zawsze mo\u017cna znale\u017a\u0107 co\u015b nowego, spr\u00f3bowa\u0107 inaczej, zacz\u0105\u0107 od pocz\u0105tku. Podobnie jest z pisaniem \u2013 ka\u017cdy tekst m\u00f3g\u0142by wygl\u0105da\u0107 inaczej, gdyby powstawa\u0142 w innym czasie. Jednak w pewnym momencie trzeba dokona\u0107 wyboru strategii i perspektywy. Dlatego podziel\u0119 si\u0119 \u0107wiczeniem, kt\u00f3re by\u0142o kluczowe dla pracy tancerzy i kt\u00f3re dzi\u015b wykorzystam, by opowiedzie\u0107 o spektaklu.<\/p>\n\n\n\n Praktyka pi\u0119ciu spojrze\u0144 – The five eye practie<\/em> Barbary Dilley[2]<\/strong><\/a><\/strong><\/p>\n\n\n\n Dilley zaproponowa\u0142a praktyk\u0119 improwizacyjn\u0105, koncentruj\u0105c\u0105 si\u0119 na spojrzeniu, zauwa\u017caj\u0105c, \u017ce w ta\u0144cu wzrok cz\u0119sto pozostaje w gestii os\u00f3b ta\u0144cz\u0105cych, w przeciwie\u0144stwie do teatru, gdzie aktorzy otrzymuj\u0105 konkretne wskaz\u00f3wki. Wprowadzi\u0142a pi\u0119\u0107 sposob\u00f3w patrzenia: zamkni\u0119te oczy (closed eyes<\/em>) pozwalaj\u0105 odpocz\u0105\u0107, ale te\u017c \u201eprzyjrze\u0107\u201d si\u0119 temu, co wewn\u0105trz, co czuj\u0119, czego do\u015bwiadczam jako osoba ta\u0144cz\u0105ca; wzrok peryferyjny (peripheral seeing<\/em>) polega na rozlu\u017anieniu wzroku, co pozwala nam dostrzega\u0107 k\u0105tem oka przestrze\u0144 wok\u00f3\u0142 nas; oko dzieci\u0119ce (infant eyes<\/em>) zak\u0142ada wolno\u015b\u0107 patrzenia, bez oceniania, analizowania, nazywania \u2013 widzenie przed nazywaniem; patrzenie mi\u0119dzy rzeczami (looking between things<\/em>) zaprasza osoby improwizuj\u0105ce do przyjrzenia si\u0119 temu co pomi\u0119dzy innymi osobami, pomi\u0119dzy obiektami; i wreszcie wzrok bezpo\u015bredni (direct looking<\/em>), w kt\u00f3rym nie chodzi o patrzenie komu\u015b w oczy, ale o pr\u00f3b\u0119 zauwa\u017cenia \u015bwiat\u0142a, blasku w kim\u015b, w twarzy drugiej osoby, zauwa\u017cenia tego, co robi, jak si\u0119 porusza, z czym si\u0119 mierzy. Ka\u017cda z tych technik anga\u017cuje wzrok, traktuj\u0105c go jako r\u00f3wnorz\u0119dn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 cia\u0142a, odkrywaj\u0105c\u0105 nie tylko to, co na zewn\u0105trz, ale tak\u017ce to, co wewn\u0105trz. Cho\u0107 spektakl Rooms by the sea<\/em> skupia si\u0119 na s\u0142uchaniu, wierz\u0119, \u017ce spojrzenie mo\u017ce tak\u017ce wiele odkry\u0107.<\/p>\n\n\n\n Pi\u0119\u0107 spojrze\u0144 na pokoje nad morzem<\/strong><\/p>\n\n\n\n Kiedy zamykam oczy, pr\u00f3buj\u0119 z\u0142apa\u0107 oddech, uspokoi\u0107 my\u015bli, oczy\u015bci\u0107 g\u0142ow\u0119, przygotowa\u0107 si\u0119 na morsk\u0105 podr\u00f3\u017c razem z Dominik\u0105 Wiak, Monik\u0105 Szpunar, Piotrem Skalskim, Karolem Mi\u0119kin\u0105 i Monik\u0105 W\u0119grzynowicz.<\/p>\n\n\n\n Kiedy zamykam oczy, pr\u00f3buj\u0119 us\u0142ysze\u0107 szum fal.<\/p>\n\n\n\n Kiedy zamykam oczy, s\u0142ysz\u0119 s\u0142owa wypowiadane przez graj\u0105cych_e ju\u017c na scenie performer\u00f3w_rki.<\/p>\n\n\n\n Kiedy otwieram oczy, widz\u0119 przestronn\u0105, jasn\u0105 sal\u0119 pe\u0142n\u0105 ludzi, kt\u00f3rzy przyszli na premierowy pokaz. Wysoki sufit podkre\u015bla dystans mi\u0119dzy publiczno\u015bci\u0105 a ta\u0144cz\u0105cymi. Pozwalam oczom si\u0119 rozlu\u017ani\u0107. Dostrzegam bia\u0142e kubiki rozmieszczone w przestrzeni niczym ska\u0142y, o kt\u00f3re mog\u0142aby uderza\u0107 fala. Mog\u0105 te\u017c by\u0107 ratunkiem dla rozbitk\u00f3w. Widz\u0119 niebiesk\u0105 lini\u0119 horyzontu, ale nie jestem pewna, jak daleko jest brzeg. Dostrzegam tak\u017ce \u015bwiec\u0105ce kule zawieszone pod sufitem, kt\u00f3re przypominaj\u0105 gwiazdy lub ksi\u0119\u017cyce, a mo\u017ce b\u0142yski latarni morskiej wskazuj\u0105cej kierunek. Moje my\u015bli faluj\u0105 \u2013 z jednej strony chc\u0119 nazwa\u0107 to, co widz\u0119, z drugiej zastanawiam si\u0119, czy warto.<\/p>\n\n\n\n Otwarto\u015b\u0107 przestrzeni i dystans mi\u0119dzy performuj\u0105cymi sprawiaj\u0105, \u017ce czuj\u0119 si\u0119 jak na \u015brodku spokojnego morza. Mo\u017ce to jednak cisza przed burz\u0105? Nie wiem, czy jestem jeszcze w pokoju nad morzem, czy ju\u017c w morskiej otch\u0142ani. W tym momencie staram si\u0119 jednak nie nazywa\u0107, a jedynie czu\u0107, widzie\u0107 i s\u0142ucha\u0107. Pozwalam, by mi\u0119kka fala mnie otuli\u0142a, pozostaj\u0105c z ciekawo\u015bci\u0105, dok\u0105d mnie zaprowadzi.<\/p>\n\n\n\n Kiedy zamykam oczy, zastanawiam si\u0119, czy wszystko p\u00f3jdzie zgodnie z planem.<\/p>\n\n\n\n Kiedy zamykam oczy, nie jest ciemno, bo na moje powieki pada jasne \u015bwiat\u0142o reflektor\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Kiedy zamykam oczy, pr\u00f3buj\u0119 us\u0142ysze\u0107 szum fal, cho\u0107 to co s\u0142ysz\u0119 bardziej przypomina mi podmorskie wo\u0142anie waleni.<\/p>\n\n\n\n Szcz\u0105tkowe s\u0142owa wydobywaj\u0105ce si\u0119 z ust ta\u0144cz\u0105cych brzmi\u0105 dla mnie jak nawo\u0142ywanie. O pomoc? Tego nie jestem pewna. Widz\u0119 jednak ich u\u015bmiechni\u0119te twarze i zabaw\u0119, dostrzegam igraszki mi\u0119dzy wykonawcami. To przyjemny widok, poniewa\u017c znam te osoby i widzia\u0142am, jak wsp\u00f3lnie pracuj\u0105. Teraz wida\u0107, \u017ce dobrze si\u0119 bawi\u0105. Mimo to, mimo ich u\u015bmiech\u00f3w, ruch cia\u0142 jest spazmatyczny, urywany, ostry. \u201eCia\u0142a napr\u0119\u017caj\u0105 si\u0119, a my na pr\u00f3\u017cno oczekujemy rozlu\u017anienia\u201d[3]<\/a> \u2013 pisa\u0142a Adriana Markowska w recenzji spektaklu. Tego rozlu\u017anienia nie ma. Cia\u0142a s\u0105 jak anteny wysy\u0142aj\u0105ce sygna\u0142y, pr\u00f3buj\u0105ce si\u0119 ze sob\u0105 skomunikowa\u0107, ale pe\u0142ny komunikat nie dociera. Zastanawiam si\u0119, czy uda mi si\u0119 odczyta\u0107 zasady tej gry, kt\u00f3r\u0105 obserwuj\u0119. Czasem wydaje mi si\u0119, \u017ce s\u0142owa odnosz\u0105 si\u0119 do sytuacji ta\u0144c\u0105cych, a nie tylko wype\u0142niaj\u0105 przestrze\u0144. Jednak, gdy ju\u017c wydaje si\u0119, \u017ce rozumiem regu\u0142y, te znikaj\u0105\u2026<\/p>\n\n\n\n wi\u0119cej<\/em><\/p>\n\n\n\n mniej<\/em><\/p>\n\n\n\n ja<\/em><\/p>\n\n\n\n ty<\/em><\/p>\n\n\n\n dzisiaj<\/em><\/p>\n\n\n\n wczoraj<\/em><\/p>\n\n\n\n my<\/em><\/p>\n\n\n\n Kiedy zamykam oczy, pr\u00f3buj\u0119 si\u0119 skupi\u0107 na tym, co s\u0142ysz\u0119.<\/p>\n\n\n\n Kiedy zamykam oczy, s\u0142ysz\u0119 szcz\u0105tkowe wyrazy wypowiadane przez osoby performuj\u0105ce.<\/p>\n\n\n\n Kiedy zamykam oczy, pr\u00f3buj\u0119 wyobrazi\u0107 sobie, gdzie teraz w przestrzeni s\u0105, co robi\u0105, jaki jest ich ruch.<\/p>\n\n\n\n Gdy ponownie otwieram oczy, dostrzegam, \u017ce performuj\u0105cy siedz\u0105 ju\u017c na bia\u0142ych kubikach, ustawionych bli\u017cej publiczno\u015bci. To chwila wytchnienia, s\u0105 razem, lecz komunikuj\u0105 si\u0119 bez s\u0142\u00f3w. Mimo to wyra\u017anie wida\u0107, \u017ce mi\u0119dzy nimi zachodzi subtelna wymiana my\u015bli. S\u0142uchaj\u0105 si\u0119 nawzajem, a ja pr\u00f3buj\u0119 ws\u0142ucha\u0107 si\u0119 w ka\u017cd\u0105 z postaci osobno. Ka\u017cda z nich ma okazj\u0119 przekaza\u0107 fragment swojej historii, zaprezentowa\u0107 kr\u00f3tkie solo. Staram si\u0119 zrozumie\u0107, co chc\u0105 mi powiedzie\u0107, lecz z trudem odczytuj\u0119 ich przekaz. Ich urywany, pe\u0142en napi\u0119cia ruch, zdradza zmagania wewn\u0119trzne, jakby mierzyli si\u0119 z czym\u015b niewidzialnym. Ale z czym? To pytanie pozostaje bez odpowiedzi. Markowska zwraca uwag\u0119 na rehabilitacyjne ta\u015bmy przyklejone do cia\u0142 tancerzy, kt\u00f3re mog\u0105 sugerowa\u0107 ich kontuzje. S\u0105 niczym \u201ekolorowy powidok, kt\u00f3ry zamiast zamglonego obrazu przynosi iskr\u0119 b\u00f3lu do cia\u0142a\u201d[4]<\/a>. By\u0107 mo\u017ce to w\u0142a\u015bnie ten b\u00f3l kszta\u0142tuje jako\u015b\u0107 ruchu, kt\u00f3rym pos\u0142uguj\u0105 si\u0119 performuj\u0105cy.<\/p>\n\n\n\n Kiedy zamykam oczy, pr\u00f3buj\u0119 odtworzy\u0107 horyzont zarysowany niebieskimi liniami na \u015bcianie.<\/p>\n\n\n\n Kiedy zamykam oczy, zastanawiam si\u0119, czy kiedy je otworz\u0119, przestrze\u0144 b\u0119dzie taka sama jak j\u0105 zapami\u0119ta\u0142am.<\/p>\n\n\n\n Kiedy zamykam oczy, wcale nie odpoczywam.<\/p>\n\n\n\n Gdy otwieram oczy, na przodzie sceny dostrzegam zmieniaj\u0105ce si\u0119 konstelacje ludzkie. Do solowej performerki do\u0142\u0105czaj\u0105 kolejne osoby, tworz\u0105c dynamiczne uk\u0142ady. Tancerze_rki delikatnie ci\u0105gn\u0105 si\u0119 za ubrania, inicjuj\u0105c ruch i tworz\u0105c spiralne trajektorie, kt\u00f3re nieustannie zmieniaj\u0105 kierunek. Cho\u0107 ich dzia\u0142ania opieraj\u0105 si\u0119 na poci\u0105gni\u0119ciach, s\u0105 one pe\u0142ne subtelno\u015bci i czu\u0142o\u015bci. Wykorzystuj\u0105c podnoszenia, przenosz\u0105 si\u0119 z miejsca na miejsce, a w pewnym momencie wszyscy tworz\u0105 zasup\u0142any kalejdoskop cia\u0142. Mimo r\u00f3\u017cnobarwnych kostium\u00f3w, w tym momencie trudno odr\u00f3\u017cni\u0107, do kogo nale\u017cy dana cz\u0119\u015b\u0107 cia\u0142a. To scena, kt\u00f3ra porusza mnie najbardziej \u2013 wida\u0107 w niej wzajemn\u0105 czu\u0142o\u015b\u0107 i uwa\u017cno\u015b\u0107 performuj\u0105cych. Po chwili przerwy i cichej rozmowie, kt\u00f3r\u0105 odbyli na bia\u0142ych kubikach, obserwujemy intensywniejsz\u0105 wymian\u0119 ruch\u00f3w, jakby ka\u017cdy chcia\u0142 narzuci\u0107 sw\u00f3j kierunek, ale mimo r\u00f3\u017cnic wida\u0107 ostro\u017cno\u015b\u0107 i zaufanie. Te emocje wywo\u0142uj\u0105 we mnie ciep\u0142o i wzruszenie, wzmocnione wspomnieniem pr\u00f3b, gdzie tancerze_rki zmagali_\u0142y si\u0119 z delikatno\u015bci\u0105 ruchu, staraj\u0105c si\u0119 nie zrani\u0107 siebie nawzajem i zrozumie\u0107 mechanik\u0119 tego dzia\u0142ania. Teraz widz\u0119, jak dalek\u0105 drog\u0119 przebyli \u2013 blisko\u015b\u0107 i wsparcie staj\u0105 si\u0119 namacalne.<\/p>\n\n\n\n W tym momencie spektaklu pozwoli\u0142am mojej wyobra\u017ani pop\u0142yn\u0105\u0107 swobodnie, a wzrok rozlu\u017ani\u0107. Przypomnia\u0142a mi si\u0119 jedna z wersji ba\u015bni o ma\u0142ej syrence, w kt\u00f3rej, nie odnajduj\u0105c mi\u0142o\u015bci na l\u0105dzie, bohaterka zamienia si\u0119 w pian\u0119 morsk\u0105. Z dzieci\u0119cym spojrzeniem dostrzeg\u0142am w tej scenie unosz\u0105c\u0105 si\u0119 na wodzie pian\u0119, dryfuj\u0105c\u0105 ku nieznanemu. Czy jednak chodzi\u0142o o umieranie? Raczej o transformacj\u0119, przemian\u0119. W kolejnej cz\u0119\u015bci spektaklu ta\u0144cz\u0105cy tworz\u0105 now\u0105 konstelacj\u0119 cia\u0142, kt\u00f3ra przypomina mi stworzenie ze skrzyd\u0142ami, wo\u0142aj\u0105ce do kogo\u015b lub czego\u015b na niewidocznym horyzoncie. Widzimy tylko ich plecy, twarze zwr\u00f3cone ku \u015bcianie, a ich ruchy s\u0105 urywane, jakby ostatkiem si\u0142 pr\u00f3bowali co\u015b wykrzycze\u0107. Rozpostarte r\u0119ce performuj\u0105cych zdaj\u0105 si\u0119 pr\u00f3bowa\u0107 przyci\u0105gn\u0105\u0107 uwag\u0119, mo\u017ce \u015bwiadome, \u017ce nied\u0142ugo zamieni\u0105 si\u0119 w pian\u0119 morsk\u0105, bez mo\u017cliwo\u015bci powrotu.<\/p>\n\n\n\n Cho\u0107 ka\u017cda scena trwa tylko kilka minut, mam wra\u017cenie, \u017ce wszystko dzieje si\u0119 b\u0142yskawicznie. \u015awiat\u0142a zmieniaj\u0105 si\u0119 p\u0142ynnie z ch\u0142odnej bieli na r\u00f3\u017cowo-fioletowe odcienie, a nast\u0119pnie na ciep\u0142e pomara\u0144czowo-czerwone, niczym zachodz\u0105ce s\u0142o\u0144ce. Czy to ju\u017c koniec? Czy zbli\u017camy si\u0119 do brzegu? Trudno powiedzie\u0107. W tym momencie ruch tancerzy_rek r\u00f3wnie\u017c ulega przemianie. Ich cia\u0142a staj\u0105 si\u0119 bardziej zaokr\u0105glone, szerokie, a dynamika wzrasta. Zaczynaj\u0105 wirowa\u0107, biega\u0107, podskakiwa\u0107, jakby wszystko nabiera\u0142o tempa. W pomara\u0144czowym \u015bwietle, wykonuj\u0105cy wiruj\u0105 w przestrzeni, staraj\u0105c si\u0119 unika\u0107 kolizji. Ka\u017cdy z nich dzia\u0142a indywidualnie, a jednak wszyscy pod\u0105\u017caj\u0105 t\u0105 sam\u0105 drog\u0105. Czy to burza, kt\u00f3r\u0105 przeczuwa\u0142am? A mo\u017ce ostatni krzyk, zanim poch\u0142onie ich morska otch\u0142a\u0144? Mo\u017ce to ucieczka przed zapadaj\u0105c\u0105 noc\u0105, pe\u0142n\u0105 tajemnic? W pewnym momencie tempo spada, a tancerze_rki poruszaj\u0105 si\u0119 jak w zwolnionym tempie, powoli wracaj\u0105c do pocz\u0105tkowej jako\u015bci ruchu, zn\u00f3w poci\u0105gaj\u0105c za ubrania. Rozpoczyna si\u0119 gra s\u0142\u00f3w. Pie\u015b\u0144 syren? By\u0107 mo\u017ce.<\/p>\n\n\n\n here<\/em><\/p>\n\n\n\n i<\/em><\/p>\n\n\n\n am<\/em><\/p>\n\n\n\n we<\/em><\/p>\n\n\n\n sailing<\/em><\/p>\n\n\n\n waiting<\/em><\/p>\n\n\n\n hold<\/em><\/p>\n\n\n\n Kiedy zamykam oczy, pr\u00f3buj\u0119 us\u0142ysze\u0107 szum fal.<\/p>\n\n\n\n Kiedy otwieram oczy\u2026<\/p>\n\n\n\n Odpoczynek czy t\u0119sknota?<\/strong><\/p>\n\n\n\n My\u015bl\u0119, \u017ce Rooms by the sea<\/em> to nie tylko podr\u00f3\u017c przez przestrzenie i emocje, ale tak\u017ce intensywne \u0107wiczenie w s\u0142uchaniu, widzeniu i czuciu. Z ka\u017cd\u0105 scen\u0105 ta\u0144cz\u0105cy i widzowie wsp\u00f3lnie odkrywaj\u0105 nowe horyzonty, kt\u00f3re s\u0105 na wyci\u0105gni\u0119cie r\u0119ki, a jednocze\u015bnie pozostaj\u0105 nieuchwytne. Niezale\u017cnie od tego, czy zamykamy oczy, czy trzymamy je szeroko otwarte, jeste\u015bmy prowadzeni przez \u015bwiat pe\u0142en kontrast\u00f3w \u2013 ciszy i ha\u0142asu, czu\u0142o\u015bci i napi\u0119cia, \u015bwiat\u0142a i mroku.<\/p>\n\n\n\n Cho\u0107 skupi\u0142am si\u0119 na roli wzroku, tytu\u0142 \u0106wiczenia w s\u0142uchaniu<\/em> podkre\u015bla ws\u0142uchiwanie si\u0119 w niuanse, kt\u00f3re nie s\u0105 bezpo\u015brednio widoczne. S\u0142uchanie nie tylko d\u017awi\u0119k\u00f3w, ale tak\u017ce emocji i niewidzialnych komunikat\u00f3w, pozwala pe\u0142niej zrozumie\u0107 to, co dzieje si\u0119 mi\u0119dzy tancerzami i odkry\u0107 to, co ukryte pod powierzchni\u0105 ich ruchu. My\u015bl\u0119, \u017ce ka\u017cdy mo\u017ce w tym zobaczy\u0107 i us\u0142ysze\u0107 co\u015b innego.<\/p>\n\n\n\n Stwierdzenie, \u017ce \u201ewszyscy jeste\u015bmy obrazami Edwarda Hoppera\u201d, odnosi si\u0119 do poczucia izolacji i introspekcji, kt\u00f3re charakteryzuj\u0105 jego tw\u00f3rczo\u015b\u0107, kt\u00f3ra by\u0142a jedn\u0105 z inspiracji do powstania pokoj\u00f3w nad morzem. W kontek\u015bcie spektaklu mo\u017ce oznacza\u0107 to refleksj\u0119 nad tym, jak jednostki \u2013 performuj\u0105cy i widzowie \u2013 tkwi\u0105 w swoich wewn\u0119trznych \u015bwiatach, oddzielonych od siebie, ale pr\u00f3buj\u0105cych si\u0119 wzajemnie zrozumie\u0107. Spektakl oddaje to poprzez ruch, przestrze\u0144 i napi\u0119cie mi\u0119dzy tancerzami, kt\u00f3rzy, jak postacie na obrazach Hoppera, poszukuj\u0105 \u0142\u0105czno\u015bci i zrozumienia. Wszyscy jeste\u015bmy obrazami Hoppera, bo wszyscy do\u015bwiadczamy chwil samotno\u015bci i t\u0119sknoty, nawet b\u0119d\u0105c blisko innych.<\/p>\n\n\n\n Ostatecznie, Rooms by the sea<\/em> pozostawia mnie z pytaniem: czy kiedykolwiek naprawd\u0119 dotrzemy do brzegu, czy te\u017c nasza podr\u00f3\u017c \u2013 pe\u0142na niepewno\u015bci, pi\u0119kna i transformacji \u2013 jest celem samym w sobie? W ciszy, kt\u00f3ra zapada po ostatnich s\u0142owach piosenki, odpowied\u017a zdaje si\u0119 falowa\u0107 na granicy naszej percepcji, pozostawiaj\u0105c miejsce na dalsze refleksje, zar\u00f3wno nad spektaklem, jak i nad w\u0142asnym wn\u0119trzem.<\/p>\n\n\n\n Czy mogli\u015bmy faktycznie odpocz\u0105\u0107 w pokoju nad morzem? By\u0107 mo\u017ce spok\u00f3j, kt\u00f3rego szukamy, nie tkwi w samej scenerii, ale w chwilach zatrzymania, introspekcji i oddechu, kt\u00f3re spektakl prowokuje \u2013 pozwalaj\u0105c nam na chwil\u0119 zapomnienia, lecz jednocze\u015bnie budz\u0105c g\u0142\u0119bsz\u0105 t\u0119sknot\u0119 i refleksj\u0119.<\/p>\n\n\n\n * * *<\/p>\n\n\n\n \u201eRooms by the sea. \u0106wiczenia w s\u0142uchaniu\u201d<\/strong> \u2013 Joanna Le\u015bnierowska<\/p>\n\n\n\n koncept, choreografia, dramaturgia wizualna<\/strong>: Joanna Le\u015bnierowska<\/p>\n\n\n\n soundscape i praca z g\u0142osem<\/strong>: Katarzyna Sitarz<\/p>\n\n\n\n ruch i wykonanie<\/strong>: Karol Mi\u0119kina, Piotr Skalski, Monika Szpunar, Monika W\u0119grzynowicz, Dominika Wiak<\/p>\n\n\n\n coaching ruchowy<\/strong>: Janusz Orlik<\/p>\n\n\n\n kostiumy<\/strong>: Monika W\u0119grzynowicz (\u017c\u00f3\u0142ta kurtka projektu Michiela Keupera \/ spektakl \u201eblur\u201d)<\/p>\n\n\n\n mastering d\u017awi\u0119ku i nagrania wokali<\/strong>: Brave Records<\/p>\n\n\n\n oprawa graficzna<\/strong>: Micha\u0142 Andrzej \u0141uczak, Anna Zieli\u0144ska photoholicstudio.pl<\/p>\n\n\n\n opieka producencka<\/strong>: Agnieszka Bara\u0144ska-Kozik, Aleksandra Honza<\/p>\n\n\n\n produkcja<\/strong>: Krakowskie Centrum Choreograficzne \u2013 Nowohuckie Centrum Kultury, Joanna Le\u015bnierowska SFX<\/p>\n\n\n\n Spektakl prezentowany 3.08.2024 r. w ramach Krakowskiego Festiwalu Ta\u0144ca w Nowohuckim Centrum Kultury (Bia\u0142a Galeria NCK).<\/p>\n\n\n\n * * *<\/p>\n\n\n\n Grafika: niezlasztuka.net<\/p>\n\n\n\n [1]<\/a> zob. https:\/\/taniecpolska.pl\/wydarzenia\/poznan-joanna-lesnierowska-room-by-the-sea-z-cyklu-cwiczenia-w-patrzeniu\/ [dost\u0119p 22.08.2024];<\/p>\n\n\n\n zob. r\u00f3wnie\u017c: https:\/\/teatralny.pl\/recenzje\/minimal-dance,272.html [dost\u0119p 22.08.2024].<\/p>\n\n\n\n [2]<\/a> M. Buckwalter, \u201eThe eyes\u201d, [w:] Composing while dancing. An improviser\u2019s companion, Wisconsin 2010, s. 118-119,<\/p>\n\n\n\n
\n\n\n\n