3. edycja KFT odby\u0142a si\u0119 w dniach 31 lipca – 6 sierpnia 2023 pod has\u0142em „KTO TA\u0143CZY?”<\/strong><\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Zuzanna Berendt<\/p>\n\n\n\n Kilka pr\u00f3b odpowiedzi na niesko\u0144czon\u0105 ilo\u015b\u0107 pyta\u0144<\/strong><\/p>\n\n\n\n ***<\/p>\n\n\n\n kto<\/strong> ta\u0144czy?<\/p>\n\n\n\n kto<\/strong> ta\u0144czy z kim? z czym? ta\u0144czy jak? jak szybko?<\/p>\n\n\n\n gdzie ta\u0144czy? dok\u0105d? w g\u0142\u0105b? wzd\u0142u\u017c? wzwy\u017c?<\/p>\n\n\n\n wzwy\u017c od korzenia do \u0142odygi? wzwy\u017c od kwiatu do s\u0142o\u0144ca?<\/p>\n\n\n\n kto<\/strong> ta\u0144czy \u0142odyg\u0105? czyj\u0105?<\/p>\n\n\n\n kto<\/strong> ta\u0144czy w ciemno\u015bci? kto<\/strong> ta\u0144czy przy zapalonym \u015bwietle?<\/p>\n\n\n\n kto<\/strong> ta\u0144czy z kamieniem? co ta\u0144czy kamie\u0144?<\/p>\n\n\n\n ile n\u00f3g ta\u0144czy? czyich n\u00f3g?<\/p>\n\n\n\n czyje nogi m\u00f3wi\u0105? czyje usta?<\/p>\n\n\n\n jak ta\u0144cz\u0105 s\u0142owa?<\/p>\n\n\n\n kto<\/strong> porusza s\u0142owem?<\/p>\n\n\n\n jaki ruch ta\u0144czy taniec?<\/p>\n\n\n\n ***<\/p>\n\n\n\n Wyra\u017cenie konceptu kuratorskiego pytaniem powoduje, \u017ce kolejne pokazywane w ramach festiwalu spektakle zapraszaj\u0105 publiczno\u015b\u0107, by przygl\u0105da\u0142a si\u0119 im w poszukiwaniu odpowiedzi. W przypadku tegorocznego Krakowskiego Festiwalu Ta\u0144ca sformu\u0142owane przez kuratorki \u2013 Agnieszk\u0119 Bara\u0144sk\u0105-Kozik, Karolin\u0119 Grac\u0119, Aleksandr\u0119 Honz\u0119, Monik\u0119 W\u0119grzynowicz, Dominik\u0119 Wiak i Mart\u0119 Wo\u0142owiec \u2013 pytanie \u201eKto ta\u0144czy?\u201d prowokowa\u0142o do my\u015blenia o podmiocie ta\u0144cz\u0105cym niekoniecznie jako cz\u0142owieku, indywidualnej i autonomicznej istocie oraz niekoniecznie jako temu, kto inicjuje ruch i kontroluje jego przep\u0142yw.<\/p>\n\n\n\n Kto ta\u0144czy? Z czym? I jak przy tym brzmi?<\/strong><\/p>\n\n\n\n Festiwal otworzy\u0142 pokaz MATERII<\/em>, spektaklu Andrei Salustriego, w kt\u00f3rym ten choreograf i performer bieg\u0142y w pos\u0142ugiwaniu si\u0119 zar\u00f3wno narz\u0119dziami ta\u0144ca jak i sztuki cyrkowej, stworzy\u0142 widowisko z wykorzystaniem styropianowych obiekt\u00f3w (kul, plansz, rozdrobnionych cz\u0105steczek), \u015bwiat\u0142a, ruchu powietrza i d\u017awi\u0119ku. Ruch Salustriego od pocz\u0105tku spektaklu komponowany jest w taki spos\u00f3b, by maksymalnie koncentrowa\u0107 uwag\u0119 publiczno\u015bci na obiektach i ich wzajemnych oddzia\u0142ywaniach. Performer jest tym, kt\u00f3ry w\u0142\u0105cza wiatraki, umieszcza nad nimi kule, ustawia naprzeciwko siebie styropianowe plansze, k\u0142aniaj\u0105ce si\u0119 ku sobie i dr\u017c\u0105ce. Cho\u0107 ustalona przez niego dramaturgia oddzia\u0142ywa\u0144 przedmiot\u00f3w tworzy spektakl jako ca\u0142o\u015b\u0107, to MATERIA<\/em> najciekawsza staje si\u0119, kiedy jako widzki i widzowie mamy wra\u017cenie, \u017ce panowanie performera nad sytuacj\u0105 nie jest ca\u0142kowite, a minimalna zmiana warunk\u00f3w \u2013 na przyk\u0142ad przestawienie o centymetr wiatraka \u2013 mog\u0142oby zburzy\u0107 harmoni\u0119 ruch\u00f3w cz\u0142owieka i przedmiot\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Salustri bazuj\u0105c na projekcie d\u017awi\u0119kowym Federico Coderoniego stworzy\u0142 audiosfer\u0119 spektaklu w oparciu o odg\u0142osy wydawane przez oddzia\u0142uj\u0105ce ze sob\u0105 przedmioty. Odg\u0142osy te zosta\u0142y wzmocnione przez mikrofony umieszczone w r\u00f3\u017cnych cz\u0119\u015bciach sceny. D\u017awi\u0119kowo\u015b\u0107 przedmiot\u00f3w jako obiekt\u00f3w ta\u0144cz\u0105cych wykorzysta\u0142 r\u00f3wnie\u017c Palle Granh\u00f8j, choreograf performansu Stone \u2013 Face \u2013 Book<\/em>, w kt\u00f3rym w roli wykonawcy mo\u017cna by\u0142o zobaczy\u0107 Miko\u0142aja Karczewskiego. Obecno\u015b\u0107 tancerza r\u00f3\u017cni\u0142a si\u0119 zasadniczo od tej performowanej przez Salustriego. Karczewski tworzy na scenie wyrazist\u0105 posta\u0107 \u2013 opowiada o jej dzieci\u0144stwie, wchodzi w interakcje z publiczno\u015bci\u0105, demonstruje czego wymaga od jego cia\u0142a praca z kamieniami. A wymaga ona si\u0142y, precyzji i uwa\u017cno\u015bci, ale r\u00f3wnie\u017c wyobra\u017ani. W spektaklu wykorzystano fragmenty wiersza Wis\u0142awy Szymborskiej Rozmowa z kamieniem<\/em>, w kt\u00f3rym podmiot liryczny usi\u0142uje przedosta\u0107 si\u0119 do wn\u0119trza kamienia uporczywie pozostaj\u0105cego dla niego zamkni\u0119tym. W tek\u015bcie Szymborskiej kamie\u0144 funkcjonuje jako metafora aspektu rzeczywisto\u015bci, do kt\u00f3rej cz\u0142owiek nie jest w stanie dotrze\u0107 pos\u0142uguj\u0105c si\u0119 w\u0142asnymi narz\u0119dziami poznawczymi. Z kolei w Stone \u2013 Face \u2013 Book<\/em> kamienie s\u0105 obecne na scenie w swojej materialnej konkretno\u015bci. Bycie z nimi jest cz\u0119\u015bci\u0105 performerskiego zadania, w ramach kt\u00f3rego Granh\u00f8j i Karczewski eksperymentuj\u0105 mi\u0119dzy innymi z przypisywaniem d\u017awi\u0119k\u00f3w poszczeg\u00f3lnym ska\u0142om o zr\u00f3\u017cnicowanych rozmiarach, fakturach i kolorach. D\u017awi\u0119ki kamieni staj\u0105 si\u0119 tutaj ludzkimi g\u0142osami, tak jakby audialnym odpowiednikiem zamkni\u0119cia kamienia by\u0142a jego cisza, a tw\u00f3rcy nie mog\u0105c si\u0119 z ni\u0105 pogodzi\u0107, postanowili przekroczy\u0107 wynikaj\u0105cy z niej komunikacyjny impas mi\u0119dzy o\u017cywion\u0105 materi\u0105 ludzkiego cia\u0142a a nieo\u017cywionym \u201ecia\u0142em\u201d materii nieorganicznej.<\/p>\n\n\n\n Inn\u0105 strategi\u0119 pracy z d\u017awi\u0119kiem w kontek\u015bcie przekraczania ludzkiej perspektywy wykorzysta\u0142a Justyna Stasiowska, tw\u00f3rczyni pejza\u017cu d\u017awi\u0119kowego, w kt\u00f3rym rozgrywa si\u0119 Z\u0142e ziele<\/em> w choreografii i wykonaniu Magdy J\u0119dry. Stasiowska pozostaj\u0105c przy charakterystycznej dla siebie poetyki \u2013 niskich i g\u0119stych, dudni\u0105cych i chrobocz\u0105cych d\u017awi\u0119k\u00f3w, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych to co znajome miesza si\u0119 z ca\u0142kowicie zaskakuj\u0105cymi zjawiskami akustycznymi \u2013 stworzy\u0142a dla J\u0119dry audiosfer\u0119 przywodz\u0105c\u0105 na my\u015bl przebijania si\u0119 niesfornych ro\u015blin przez materi\u0119 gleby, ale te\u017c betonu. Z\u0142e ziele<\/em> by\u0142o dla mnie najciekawsz\u0105 prac\u0105 festiwalu. Na pytanie \u201eKto ta\u0144czy?\u201d odpowiada\u0142a ona na kilku poziomach. W pierwszej cz\u0119\u015bci performerka przedstawia t\u0142o swojego researchu dotycz\u0105cego ro\u015blin, a w przypadku pracy pokazywanej w ramach KFT \u2013 chwast\u00f3w. Dzi\u0119ki temu wprowadzeniu publiczno\u015b\u0107 nie jest zdana sama na siebie w fizycznym, emocjonalnym i intelektualnym byciu z propozycj\u0105, kt\u00f3ra w dalszych cz\u0119\u015bciach rozwija si\u0119 w zmys\u0142owo intensywn\u0105, ale oszcz\u0119dn\u0105 i skoncentrowan\u0105 choreografi\u0119, w kt\u00f3rej J\u0119dra korzysta z ruch\u00f3w, kt\u00f3re (by\u0107 mo\u017ce odrobin\u0119 niezr\u0119cznie) nazwa\u0142abym dr\u0105\u017c\u0105cymi. W Z\u0142ym zielu<\/em> ta\u0144cz\u0105 nie tylko ro\u015bliny, o kt\u00f3rych ruchu opowiada performerka, ale r\u00f3wnie\u017c osoby zgromadzone w przestrzeni niepodzielonej na miejsca siedz\u0105ce i scen\u0119. Ruch J\u0119dry animuje ruch uczestniczek i uczestnik\u00f3w, a oni z kolei przenosz\u0105 na swoich butach cz\u0105steczki farby w sprayu wykorzystanej do namalowania na pod\u0142odze ro\u015blinnych wzor\u00f3w. Wzory te zacieraj\u0105 si\u0119 z czasem, a kolorowy py\u0142ek migruje po czarnej pod\u0142odze baletowej, ale te\u017c po podeszwach i nogawkach przemieszczaj\u0105cych si\u0119 os\u00f3b. Tak w\u0142a\u015bnie chwasty wykorzystuj\u0105 przestrze\u0144 i inne organizmy do poruszania si\u0119. W pracy J\u0119dry i dramatur\u017cki Anki Herbut wida\u0107 \u015bwiadome modelowanie do\u015bwiadczenia osoby uczestnicz\u0105cej w spektaklu w taki spos\u00f3b, by pog\u0142\u0119bia\u0142o ono spojrzenie na chwast jako istot\u0119 sam\u0105 w sobie, ale te\u017c organizm znajduj\u0105cy si\u0119 w centrum praktyki choreograficznej artystki i w dyskursywnym centrum performansu.<\/p>\n\n\n\n Z do\u015bwiadczeniem w ciekawy spos\u00f3b pracuj\u0105 r\u00f3wnie\u017c Marta Wo\u0142owiec i Konrad Kurowski \u2013 choreografka oraz dramaturg performansu Lil<\/em> b\u0119d\u0105cego jedn\u0105 z festiwalowych premier. Zaczyna si\u0119 on od kilkuminutowej sekwencji ca\u0142kowitej ciemno\u015bci i ca\u0142kowitej ciszy, w kt\u00f3rej dopiero po chwili mo\u017cna us\u0142ysze\u0107 oddech performerki i na jego podstawie dostrzec jej ruch w przestrzeni. Performans Wo\u0142owiec by\u0142 podczas festiwalu prezentowany dwukrotnie \u2013 o dziesi\u0105tej rano i dziesi\u0105tej wieczorem. Dzi\u0119ki temu tw\u00f3rcy tworz\u0105c do\u015bwiadczenie widzki mogli polega\u0107 nie tylko na wewn\u0119trznej strukturze performansu, ale r\u00f3wnie\u017c warunkach zewn\u0119trznych \u2013 \u015bwietle i mroku, \u015bwie\u017co\u015bci poranka i zm\u0119czeniu p\u00f3\u017anego wieczoru. Artystka w Lil<\/em> przy pomocy ruchu swojego cia\u0142a buduje dramaturgi\u0119 przestrzeni \u2013 powoli odkrywa przed nami jej skal\u0119, symetri\u0119, w\u0142a\u015bciwo\u015bci d\u017awi\u0119kowe. Wo\u0142owiec pracowa\u0142a ze \u015bwiat\u0142em i ciemno\u015bci\u0105 jako zjawiskami fizycznymi, ale te\u017c ewokowanymi przez nie stanami emocjonalnymi, dzi\u0119ki czemu praca nie jest tylko studium warunk\u00f3w, w kt\u00f3rych rozgrywa si\u0119 performans \u2013 jego czasowo\u015bci, przestrzenno\u015bci i fizyczno\u015bci \u2013 ale te\u017c delikatnym instrumentem pozwalaj\u0105cym odbiorczyni u\u015bwiadomi\u0107 sobie w\u0142asne reakcje na bod\u017ace, tryby ruchu i tworzone przez Wo\u0142owiec niepokoj\u0105ce obrazy.<\/p>\n\n\n\n Kto ta\u0144czy? Z kim?<\/strong><\/p>\n\n\n\n Opr\u00f3cz wyra\u017anej linii spektakli oferuj\u0105cych publiczno\u015bci deantropocentryczne spojrzenie na rzeczywisto\u015b\u0107, podczas KFT zaprezentowano trzy spektakle, w kt\u00f3rych kluczowe by\u0142o partnerowanie mi\u0119dzy lud\u017ami i tworzenie si\u0119 mi\u0119dzy nimi wsp\u00f3lnot ruchu i wsp\u00f3lnot opowie\u015bci.<\/p>\n\n\n\n Do tej grupy nale\u017ca\u0142o Tranquillo<\/em>, spektakl Teatru Klucz im. W. Deneki, w kt\u00f3rym re\u017cyseri\u0105, choreografi\u0105 i scenografi\u0105 zajmowa\u0142 si\u0119 Janusz Orlik. W pierwszej scenie spektaklu dziewi\u0119cioro performer\u00f3w staje naprzeciwko publiczno\u015bci i zostaje jej przedstawionych. Dowiadujemy si\u0119 jakie role najcz\u0119\u015bciej odgrywaj\u0105 w teatrze, ale te\u017c kim s\u0105 dla siebie nawzajem \u2013 jaki rodzaj wsparcia sobie oferuj\u0105 i jak ich charakter wp\u0142ywa na dynamik\u0119 grupy. To co wydarza si\u0119 p\u00f3\u017aniej, to monta\u017c scen i obraz\u00f3w, w kt\u00f3rych przedstawione zostaj\u0105 nie tyle historie, co mi\u0119dzyludzkie sytuacje i intensywno\u015bci. Cho\u0107 wiele z nich emanuje pi\u0119knem wynikaj\u0105cym ze spokoju i harmonii wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cych ze sob\u0105 cia\u0142, to niekt\u00f3re z nich maj\u0105 w sobie \u0142adunek niepokoju. Tak wspominam mi\u0119dzy innymi scen\u0119 mi\u0119dzy Magdalen\u0105 Szalbierz a Antkiem Kuriat\u0105, w kt\u00f3rej uporczywe pr\u00f3by nawi\u0105zywania przez performerk\u0119 kontaktu ze swoim scenicznym partnerem ko\u0144cz\u0105 si\u0119 fiaskiem i odrzuceniem. Podobne napi\u0119cie ma w sobie scena, w kt\u00f3rej Lidia Piskorska obwi\u0105zuje g\u0142ow\u0119 Karola Solskiego czerwonym sznurem tworz\u0105c z niej dziwn\u0105, niem\u0105 rze\u017ab\u0119. Dzia\u0142ania mi\u0119dzy performerami i performerkami wymagaj\u0105 zaufania i opieraj\u0105 si\u0119 na nim. Aktorzy Teatru Klucz przeprowadzaj\u0105 si\u0119 nawzajem przez scen\u0119, asekuruj\u0105, partneruj\u0105 sobie. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 os\u00f3b wyst\u0119puj\u0105cych na scenie ma jaki\u015b rodzaj niepe\u0142nosprawno\u015bci, a ich dzia\u0142ania skomponowane s\u0105 w taki spos\u00f3b, by wzajemno\u015b\u0107 i ich wsp\u00f3lna obecno\u015b\u0107 na scenie poszerza\u0142a ich mo\u017cliwo\u015bci i generowa\u0142a nowe sensy i emocje. Ogl\u0105daj\u0105c Tranquillo<\/em> mia\u0142am wra\u017cenie, \u017ce to spektakl opieraj\u0105cy si\u0119 na czu\u0142o\u015bci, ale zdecydowanie wyrzekaj\u0105cy si\u0119 czu\u0142ostkowo\u015bci. Wsp\u00f3lnota, kt\u00f3r\u0105 widzimy na scenie nie jest przy tym wsp\u00f3lnot\u0105 na pokaz, stworzon\u0105 na potrzeby nas jako publiczno\u015bci, z kt\u00f3r\u0105 spotyka si\u0119 ona tylko na chwil\u0119. Jest samowystarczalna w tym sensie, \u017ce czujemy to, w jaki spos\u00f3b jej trwanie przed i po wydarzaniu si\u0119 spektaklu wp\u0142ywa na jego kszta\u0142t i przebieg.<\/p>\n\n\n\n Ze wsp\u00f3lnot\u0105 jako jako\u015bci\u0105 wytwarzaj\u0105c\u0105 si\u0119 na chwil\u0119 w\u015br\u00f3d os\u00f3b podejmuj\u0105cych wsp\u00f3lne dzia\u0142anie pracuje Viktor \u010cernick\u00fd, choreograf kolejnej festiwalowej premiery, czyli Primy<\/em>. W zamykaj\u0105cym KFT pokazie wzi\u0119\u0142o udzia\u0142 czworo tancerzy z Czech, polska tancerka Monika Szpunar oraz grupa amator\u00f3w, kt\u00f3rzy podczas zaledwie kilkudniowego procesu pr\u00f3b zostali przygotowani do wsp\u00f3lnego performowania choreografii. Prima<\/em> opiera si\u0119 na zasadzie uwsp\u00f3lniania i przejmowania ruch\u00f3w proponowanych przez kolejne osoby w procesie improwizacji. Opr\u00f3cz tego, \u017ce jest spektaklem pokazywanym publiczno\u015bci, funkcjonuje te\u017c jako inkluzywna gra, w kt\u00f3rej choreografia staje si\u0119 narz\u0119dziem bycia razem. W pewnych momentach \u2013 szczeg\u00f3lnie tych, w kt\u00f3rych widoczne na scenie desynchronizacje budzi\u0142y \u015bmiech publiczno\u015bci \u2013 zastanawia\u0142am si\u0119, czy ogl\u0105danie jest w og\u00f3le potrzebne tej pracy. Nie wiem na ile propozycja prowadz\u0105cej rozmow\u0119 pospektaklow\u0105 Dominiki Szali wynika\u0142a z tej samej intuicji, ale zaproponowa\u0142a ona w\u0142\u0105czenie publiczno\u015bci w taniec. Kto wi\u0119c mo\u017ce ta\u0144czy\u0107 w Primie<\/em>? Wychodzi na to, \u017ce wszyscy.<\/p>\n\n\n\n Performansem pokazuj\u0105cym wirtuozeri\u0119 partnerowania wypracowanego w d\u0142ugim procesie pr\u00f3b by\u0142o z kolei Through the Grapevine<\/em> w choreografii Alexandra Vantournhouta. Choreograf oraz towarzysz\u0105cy mu na scenie Axel Gu\u00e9rin zaczynaj\u0105 od wykonania na scenie sekwencji ruch\u00f3w u\u015bwiadamiaj\u0105cych publiczno\u015bci r\u00f3\u017cnice anatomiczne mi\u0119dzy ich cia\u0142ami. R\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 d\u0142ugo\u015bci\u0105 korpus\u00f3w i ko\u0144czyn, proporcjami i wynikaj\u0105cymi z nich mo\u017cliwo\u015bciami ruchu. Zasadnicza cz\u0119\u015b\u0107 Through the Grapevine<\/em> nie jest jednak podkre\u015blaniem czy dalszym eksplorowaniem tych r\u00f3\u017cnic, ale komponowaniem z ich \u015bwiadomo\u015bci\u0105 ruchu dw\u00f3ch cia\u0142 po\u0142\u0105czonych w jedno. Ten dwug\u0142owy, czworono\u017cny byt porusza si\u0119 po scenie wykorzystuj\u0105c algorytmy ruchu zwierz\u0105t, nie przywo\u0142uj\u0105c ich jednak w spos\u00f3b mimetyczny. Belgijska produkcja wywo\u0142a\u0142a zaciekawienie i podziw publiczno\u015bci \u015bledz\u0105cej zmieniaj\u0105ce si\u0119 konstelacje tworzone przez cia\u0142a dw\u00f3ch performer\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Kto ta\u0144czy? O czym? Przeciwko czemu?<\/strong><\/p>\n\n\n\n Zasadnicza cz\u0119\u015b\u0107 spektakli z programu tegorocznego KFT reprezentowa\u0142a my\u015blenie o choreografii jako narz\u0119dziu fizycznego eksplorowania relacji mi\u0119dzy lud\u017ami i nie-lud\u017ami, badania mo\u017cliwo\u015bci cia\u0142 i ich wzajemnych oddzia\u0142ywa\u0144. Ta\u0144czy\u0107 w om\u00f3wionych wcze\u015bniej pracach oznacza przede wszystkim by\u0107 z innymi i z tym co inne \u2013 z innymi jako\u015bciami, czasowo\u015bciami, materiami. Dwie pokazywane w ramach festiwalu produkcje \u2013 choreografia Granh\u00f8j Dans Conmpany An Eve And An Adam<\/em> oraz premierowe Hair Story<\/em> Any Szopy wyprodukowane w ramach programu Rezydencja KCC przez Krakowskie Centrum Choreograficzne reprezentowa\u0142y inne podej\u015bcie, r\u00f3\u017cni\u0142y si\u0119 te\u017c znacznie mi\u0119dzy sob\u0105. W obu z nich cia\u0142a, opr\u00f3cz tego, \u017ce poruszaj\u0105 si\u0119 i afektywnie poruszaj\u0105 publiczno\u015b\u0107, performuj\u0105 krytyczny wobec kultury dyskurs.<\/p>\n\n\n\n An Eve And An Adam<\/em> wybrzmia\u0142o jako najbardziej konserwatywna praca festiwalu. Granh\u00f8j zdecydowa\u0142 si\u0119 wypowiedzie\u0107 na temat wsp\u00f3\u0142czesnego podej\u015bcia do cielesno\u015bci i nago\u015bci powracaj\u0105c do archaicznej biblijnej matrycy. W rolach Adama i Ewy obsadzi\u0142 Miko\u0142aja Karczewskiego i Sofi\u0119 Pitnzou i stworzy\u0142 dla nich choreografi\u0119, kt\u00f3rej punktem wyj\u015bcia by\u0142a za\u0142o\u017cycielska dla refleksji nad wstydem scena zjedzenia jab\u0142ka z drzewa poznania, po kt\u00f3rym to akcie Adam i Ewa zacz\u0119li odczuwa\u0107 dyskomfort z powodu swojej nago\u015bci. Cho\u0107 spektakl klarownie prezentuje r\u00f3\u017cne wymiary kwestii po\u0142\u0105czenia nago\u015bci i wstydu \u2013 ich zwi\u0105zek z r\u00f3\u017cnic\u0105 seksualn\u0105, represyjnym charakterem religii, stoj\u0105ce za nimi kulturowe imaginarium, do kt\u00f3rego nale\u017c\u0105 na przyk\u0142ad listki figowe zas\u0142aniaj\u0105ce genitalia \u2013 wydaje si\u0119 nieskuteczny w dochodzeniu do \u015bwie\u017cych wniosk\u00f3w w tym temacie. A dodatkowo opiera si\u0119 na tym, \u017ce musimy zgodzi\u0107 si\u0119 z tez\u0105 stawian\u0105 przez choreografa \u2013 \u017ce wsp\u00f3\u0142czesna kultura opiera si\u0119 na akceptacji nago\u015bci cyfrowo zapo\u015bredniczonej i wyparciu tej opartej na fizycznej obecno\u015bci cia\u0142 we wsp\u00f3lnej przestrzeni.<\/p>\n\n\n\n Zupe\u0142nie inne podej\u015bcie do cielesno\u015bci i kulturowego statusu (zw\u0142aszcza kobiecego) cia\u0142a reprezentuje spektakl Any Szopy. Kiedy w otwarciu Hair Story<\/em> performerka wpada na scen\u0119 przy gwa\u0142townych d\u017awi\u0119kach muzyki i intensywnym \u015bwietle wiemy ju\u017c, \u017ce w tej pracy nie b\u0119dzie powrot\u00f3w do patriarchalnych klisz czyni\u0105cych z kobiety przede wszystkim obiekt estetycznej satysfakcji. Tym, do czego wraca Szopa ze swoimi wsp\u00f3\u0142pracownikami, s\u0105 obrazy pochodz\u0105ce z feministycznej krytyki kultury. Lalki Barbie zostaj\u0105 przez ni\u0105 przechwycone do performowania przed kamer\u0105 (za wideo odpowiedzialny by\u0142 Adam Zdu\u0144czyk) scen, kt\u00f3re nie wesz\u0142yby do \u017cadnego filmu o grzecznych dziewczynkach, a wykorzystywane rekwizyty takie jak suknia \u015blubna czy d\u0142ugi warkocz ze sztucznych w\u0142os\u00f3w (kostiumy i scenografi\u0119 stworzy\u0142a Marta Szypulska) zosta\u0142y odzyskane i wykorzystane do performowania buntu i nieposkromionej fantazji, a nie uleg\u0142o\u015bci wobec gotowych scenariuszy. Praca Szopy jest bogata zar\u00f3wno w \u015brodkach, po kt\u00f3re si\u0119gn\u0119\u0142a artystka (ruch sceniczny \u0142\u0105czy si\u0119 tu z pracami wideo, scenami opartymi na interakcjach z publiczno\u015bci\u0105 oraz wsp\u00f3\u0142tworzonymi d\u017awi\u0119kowo przez Dawida Tasa sekwencjami muzycznymi przywodz\u0105cymi na my\u015bl koncert), jak i kontekstach, do kt\u00f3rych si\u0119 odwo\u0142uje (opr\u00f3cz przywo\u0142anych wy\u017cej s\u0105 to np. s\u0142owia\u0144skie rytua\u0142y). Ten przepych wydaje si\u0119 symptomatyczny dla debiutanckiej pracy, a jednocze\u015bnie klarowna struktura performansu, kt\u00f3rego dramaturgiem by\u0142 Marcin Mi\u0119tus, pozwala utrzyma\u0107 jego bujno\u015b\u0107 w dyscyplinie formy opartej na podziale na akty. <\/p>\n\n\n\n ***<\/p>\n\n\n\n Zaproponowane przez kuratorki pytanie pozwoli\u0142o stworzy\u0107 stymuluj\u0105cy dla publiczno\u015bci i r\u00f3\u017cnorodny program, kt\u00f3ry nie ma dowodzi\u0107 \u017cadnej tezy, ale pokazywa\u0107 r\u00f3\u017cne sposoby my\u015blenia o choreografii i my\u015blenia o \u015bwiecie za pomoc\u0105 choreograficznych narz\u0119dzi. Ostatecznie KFT to nie tylko to, co dzia\u0142o si\u0119 na scenach studio KCC oraz scenie Nowohuckiego Centrum Kultury.<\/p>\n\n\n\n Kto<\/strong> wi\u0119c ta\u0144czy\u0142 podczas KFT?<\/p>\n\n\n\n Performerzy i performerki; uczestniczki i uczestnicy warsztat\u00f3w tanecznych; te i ci, kt\u00f3rzy na\u0142o\u017cyli na swoj\u0105 sk\u00f3r\u0119 tatua\u017ce z napisem \u201eta\u0144cz\u0119\u201d; ci i te, kt\u00f3rzy wzi\u0119li udzia\u0142 w jamie z muzyk\u0105 na \u017cywo; uczestniczki i uczestnicy konkursu 3\u20262\u20261\u2026TANIEC!; uczestnicy i uczestniczki spotkania z publiczno\u015bci\u0105, kt\u00f3re odby\u0142o si\u0119 po Primie<\/em>\u2026<\/p>\n\n\n\n Kto\u015b jeszcze? Na pewno. Na pewno kto\u015b ta\u0144czy\u0142, jak nikt nie patrzy\u0142.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"","protected":false},"author":5,"featured_media":7074,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[29,1],"tags":[],"class_list":["post-7073","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-teksty","category-uncategorized"],"yoast_head":"\n