Ola Bratkowska<\/p>\n\n\n\n
\u017b\u00f3\u0142te, ciep\u0142e \u015bwiat\u0142o pada na publiczno\u015b\u0107, kt\u00f3ra t\u0142oczy si\u0119 na poduszkach. Niekt\u00f3rzy szukaj\u0105 wygodniejszej pozycji, inni nerwowo rozgl\u0105daj\u0105 si\u0119 po sali, szukaj\u0105c znajomych twarzy, jeszcze inni ze skupieniem czytaj\u0105 programy. Ja z kolei patrz\u0119 przed siebie na ton\u0105c\u0105 w mroku scen\u0119. Wydaje si\u0119 wyj\u0105tkowo czarna. Taka ciep\u0142o czarna, smo\u0142owato czarna. Troch\u0119 przera\u017ca, a jednocze\u015bnie bardzo przyci\u0105ga. Przyci\u0105ga do tego stopnia, \u017ce niemal zsuwam si\u0119 z poduszki, b\u0142\u0105dz\u0119 d\u0142o\u0144mi po czarnej pod\u0142odze baletowej i prawie daj\u0119 si\u0119 poch\u0142on\u0105\u0107 mrokowi.<\/p>\n\n\n\n
Jestem przecie\u017c gotowa, \u017ceby zako\u0144czy\u0107 ten dzie\u0144. W ko\u0144cu tyle si\u0119 ju\u017c wydarzy\u0142o \u2013 krzes\u0142a ustawiono, foldery i d\u0142ugopisy u\u0142o\u017cono, \u015bwiat\u0142a sprawdzono, znaczniki przyklejono. Ju\u017c jest dawno po pr\u00f3bach i odprawie w garderobie, pracownicy techniczni dowiedzieli si\u0119, kiedy maj\u0105 wnie\u015b\u0107 fotele, kiedy zabra\u0107 kurtki, a widzowie bezskutecznie pr\u00f3bowali wkra\u015b\u0107 si\u0119 wcze\u015bniej na scen\u0119. Niemal\u017ce ca\u0142e Nowohuckie Centrum Kultury od rana \u017cy\u0142o XII konkursem choreograficznym 3\u20262\u20261\u2026TANIEC!, a nerwowa, pe\u0142na ekscytacji atmosfera udzieli\u0142a si\u0119 r\u00f3wnie\u017c mi – by\u0142am niesamowicie spi\u0119ta, jakbym to ja mia\u0142a zaraz wyj\u015b\u0107 i co\u015b pokaza\u0107, jakbym to ja mia\u0142a by\u0107 oceniana. Rozwa\u017ca\u0142am ukradkowe wymkni\u0119cie si\u0119 tylnymi drzwiami, gdy pods\u0142ucha\u0142am rozmow\u0119 dw\u00f3ch innych widzek, tak samo irracjonalnie zestresowanych jak ja. Skoro one znalaz\u0142y si\u0142\u0119, aby podrepta\u0107 do sali, to ja te\u017c.<\/p>\n\n\n\n
Tak znalaz\u0142am si\u0119 na poduszkach. Patrz\u0119 na ton\u0105c\u0105 w mroku scen\u0119. Prawie daj\u0119 si\u0119 jej poch\u0142on\u0105\u0107, gdy \u015bwiat\u0142a gasn\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Przez nast\u0119pne trzy godziny prezentuj\u0105 si\u0119 kolejni polscy i zagraniczni arty\u015bci. W preselekcji wybrano a\u017c trzyna\u015bcie prac (jedena\u015bcie solowych, dwa duety), kt\u00f3re dzi\u015b ocenia trzyosobowe jury (Alicja Berejowska, Janusz Orlik i Hanna Raszewska-Kursa), ale r\u00f3wnie\u017c zaopatrzona w kartki do g\u0142osowania publiczno\u015b\u0107. Publiczno\u015b\u0107, kt\u00f3ra podchodzi do swojego zadania wyj\u0105tkowo powa\u017cnie – w przerwach skrz\u0119tnie notuje przemy\u015blenia, czyta zapowiedzi z programu, szeptem wymienia opinie z innymi, a czasem przymyka oczy i cicho czeka na dalsze wyst\u0119py.<\/p>\n\n\n\n
Ogl\u0105danych prac jest du\u017co, ale docieraj\u0105cych do mnie bod\u017ac\u00f3w jest wi\u0119cej. Bardzo chcia\u0142abym mie\u0107 wi\u0119cej czasu na wyci\u0105gni\u0119cie wniosk\u00f3w, na docenienie tego, co widz\u0119, ale nie mam. Mog\u0119 wi\u0119c jedynie by\u0107 pe\u0142na podziwu dla wyst\u0119puj\u0105cych. W ko\u0144cu w konkursie choreograficznym nie chodzi jedynie o technik\u0119, umiej\u0119tno\u015bci. Licz\u0105 si\u0119 pomys\u0142y, dramaturgia, w\u0142a\u015bciwie wszystkie podj\u0119te decyzje, a te trzyna\u015bcie prac oznacza trzyna\u015bcie r\u00f3\u017cnych strategii przyci\u0105gni\u0119cia mojej uwagi. Niekt\u00f3rzy stawiali na kontakt z publiczno\u015bci\u0105, a nawet zak\u0142adali wytworzenie si\u0119 kr\u00f3tkotrwa\u0142ej wsp\u00f3lnoty. Inni go unikali, skupieni na swoim zadaniu, ze wzrokiem wbitym w sufit lub przed siebie. Pewne formy decydowa\u0142y si\u0119 na g\u0142os \u2013 czasem \u015bpiewaj\u0105cy, czasem koj\u0105cy, czasem nagrany. S\u0142ycha\u0107 by\u0142o muzyk\u0119, zar\u00f3wno nieprzyjemnie zap\u0119tlon\u0105, jak i p\u0142yn\u0105c\u0105 wraz z performerem, ale te\u017c bli\u017cej nieokre\u015blone, industrialne d\u017awi\u0119ki, odg\u0142osy natury, a czasem jedynie rytmiczne oddechy. Gdzieniegdzie wkrada\u0142 si\u0119 humor, gdzieniegdzie liczy\u0142y si\u0119 rekwizyty, gdzieniegdzie wra\u017cenie robi\u0142a nieoczywista forma.<\/p>\n\n\n\n
Jednak bez wzgl\u0119du na obran\u0105 strategi\u0119, niemal\u017ce ka\u017cde obecne na scenie cia\u0142o (czy to o\u017cywione, czy nieo\u017cywione) ci\u0105gn\u0119\u0142o do ziemi. Czasem mniej, czasem bardziej gwa\u0142townie. Czasem bardziej dos\u0142ownie, czasem metaforycznie. Jakby ta ziemia by\u0142a wielkim magnesem, jakby ta niestety nie fioletowa (jak postuluje Marta Jalowska w \u201eJeziorze szcz\u0119\u015bcia\u201d) pod\u0142oga mia\u0142a magiczne moce, jakby by\u0142a dla artyst\u00f3w \u017ar\u00f3d\u0142em energii. A mo\u017ce nie chodzi o ziemi\u0119, tylko sam upadek jak w \u201eThe falling study\u201d Aleksandry Korniejenko? Sam moment przej\u015bcia z niskiego do wysokiego i znowu niskiego napi\u0119cia? A mo\u017ce o moment swobodnego lotu tu\u017c przed ponownym odzyskaniem kontroli? Mo\u017ce o moment skoku, na przyk\u0142ad na pokryty traw\u0105 fotel w \u201eInnerview\u201d Gregorego Leva? Lub mo\u017ce o moment tu\u017c przed upadkiem? O dr\u017cenie cia\u0142a, chybotanie si\u0119 na nogach, bycie na kraw\u0119dzi jak w \u201eFalling in\u201d April Veselko? A mo\u017ce w\u0142a\u015bnie o to, co si\u0119 wydarza p\u00f3\u017aniej? Czyli czy podnosimy si\u0119, otrzepujemy i pr\u00f3bujemy odnale\u017a\u0107 swoje miejsce jak w \u201e[RE]adaptacji\u201d Joanny Kozubal i Rafa\u0142a Matusiaka, czy mo\u017ce na tej ziemi zostaniemy, przygnieceni jak w \u201eRepeating Addictions\u201d Juliana Nicholsa?<\/p>\n\n\n\n
Cho\u0107 3\u20262\u20261\u2026TANIEC! nie ma narzuconego tematu, trudno nie mie\u0107 z ty\u0142u g\u0142owy pytania, kt\u00f3re jest has\u0142em tegorocznego Krakowskiego Festiwalu Ta\u0144ca. Bo w ko\u0144cu kto ta\u0144czy? Poza lud\u017ami na scenie wirowa\u0142y r\u00f3\u017cowe paznokcie (\u201ePINK LADY\u201d Rosalie Wanka), ko\u0142ysa\u0142 si\u0119 go\u0142\u0105b (\u201eTy lubisz go\u0142\u0119bie?\u201d,chor.: Anna G\u0142owacka, Andrei Kamarou, wyk.: Andrei Kamarou), pl\u0105sa\u0142y laptopy (\u201eShow Me a Wondrous Moment, Even In a Flash\u201d, chor.: Dana Naim Hafouta, wyk.: Hilla Regev, Dana Naim Hafouta), podrygiwa\u0142y fotografie (\u201eroot(re)integration\u201d S\u0142awomir Juszczak), a partnerowa\u0142a niewidzialna si\u0142a uzale\u017cnienia. Uwag\u0119 przykuwa\u0142y mieni\u0105ce si\u0119 cekiny, snuj\u0105ce si\u0119 \u015bwiat\u0142a reflektor\u00f3w (\u201eNot now, not here, maybe never\u201d Kacpra Szklarskiego), nieobecne listy (\u201eLetter from Virginia\u201d Marty Pieczul) oraz pulsuj\u0105ce pod sk\u00f3r\u0105 mi\u0119\u015bnie (\u201eThe Vitruviana Human\u201d, chor.: Valentin Alfery, wyk.: Alexander Tesch). Niemal\u017ce nigdzie cz\u0142owiek nie by\u0142 w centrum. Sta\u0142 si\u0119 dla mnie jedynie dodatkiem wprawiaj\u0105cym w ruch inne obiekty, daj\u0105cym im g\u0142os, korzystaj\u0105cym z ich obecno\u015bci lub walcz\u0105cym z nimi. Nie wiem, czy kiedykolwiek cz\u0142owiek odzyska moj\u0105 uwag\u0119, bo ju\u017c teraz jestem ciekawa, co przede mn\u0105 zata\u0144czy za rok.<\/p>\n\n\n\n
Stopki prezentowanych prac<\/strong>:<\/p>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/nck.krakow.pl\/kcc\/wp-content\/uploads\/2023\/08\/3_2_1_TANIEC_43_fot_klaudyna_schubert-1024x682.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/nck.krakow.pl\/kcc\/wp-content\/uploads\/2023\/08\/3_2_1_TANIEC_51_fot_klaudyna_schubert-1024x682.jpg\")
<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n