{"id":5826,"date":"2022-03-24T11:57:09","date_gmt":"2022-03-24T11:57:09","guid":{"rendered":"https:\/\/nck.krakow.pl\/kcc\/?p=5826"},"modified":"2022-04-01T11:27:01","modified_gmt":"2022-04-01T11:27:01","slug":"na-spotkanie-cienia-tekst-marii-pastwy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/nck.krakow.pl\/kcc\/blog\/na-spotkanie-cienia-tekst-marii-pastwy\/","title":{"rendered":"\u201eNa spotkanie cienia\u201d- tekst Marii Pastwy o spektaklu \u201eJestem mi\u0142o\u015bci\u0105 III\u201d"},"content":{"rendered":"\n\n\n\n\n

Maria Pastwa<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Jestem mi\u0142o\u015bci\u0105 III<\/strong><\/em>
Barbara Bujakowska, Marta Wo\u0142owiec, Karol Mi\u0119kina, studio KCC 5 marca 2022r.<\/p>\n\n\n\n

Na spotkanie cienia<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Trzy cia\u0142a krocz\u0105 w mroku, skrywaj\u0105c si\u0119 przed okiem patrz\u0105cego. Szukaj\u0105 drogi do \u015bwiat\u0142a, lecz tam czeka je tylko gra pozor\u00f3w. Czy potrafimy zobaczy\u0107 kruche, brudne kawa\u0142ki w\u0142asnej to\u017csamo\u015bci? Czy cie\u0144 – strona osoby naznaczona b\u00f3lem i pop\u0119dem destrukcji – mo\u017ce zosta\u0107  wys\u0142uchany w czasach narcystycznej gor\u0105czki? W spektaklu \u201eJestem mi\u0142o\u015bci\u0105 III\u201d taniec staje si\u0119 medium, przez kt\u00f3re przemawiaj\u0105 ciemne zakamarki duszy.<\/p>\n\n\n\n

\u201eJestem mi\u0142o\u015bci\u0105 III\u201d to kolejna cz\u0119\u015b\u0107 cyklu z re\u017cyserii Barbary Bujakowskiej, w kt\u00f3rym artystki i arty\u015bci mierz\u0105 si\u0119 z pytaniami o autentyczno\u015b\u0107 prze\u017cywania jednostki wobec kulturowo-spo\u0142ecznych norm i konwencji. W trzeciej ods\u0142onie projektu tw\u00f3rcy podwa\u017caj\u0105 idea\u0142y moralno\u015bci, dobrego charakteru i pewnej samowiedzy. Z pomoc\u0105 teorii psychoanalitycznej si\u0119gaj\u0105 do pok\u0142ad\u00f3w wypartego, stawiaj\u0105c widza w k\u0142opotliwej sytuacji – wydobywaj\u0105 na \u015bwiat\u0142o dzienne do\u015bwiadczenia, kt\u00f3re by\u0107 mo\u017ce wola\u0142yby\u015bmy pozostawi\u0107 w alkowie \u017cycia osobistego. Ta\u0144cz\u0105cy – Barbara Bujakowska, Karol Mi\u0119kina i Marta Wo\u0142owiec – nie wzbraniaj\u0105 si\u0119 przed obna\u017ceniem delikatnych szczeg\u00f3\u0142\u00f3w o sobie samych. A mo\u017ce to zn\u00f3w tylko z\u0142udne projekcje ego<\/em>, kreacja artystyczna, kt\u00f3ra zakrywa to, co naprawd\u0119 wra\u017cliwe? Lustrzane odbicia mno\u017c\u0105 si\u0119 na scenie. Nie wiadomo, czy kolejne nawarstwienia iluzji to zabawa z widzem, czy faktyczna kondycja cz\u0142owieka, kt\u00f3ry nie jest w stanie doj\u015b\u0107 do prawdy o swoim wn\u0119trzu.<\/p>\n\n\n\n

Cia\u0142o bywa jednak bezlitosnym zwierciad\u0142em nie\u015bwiadomego. Drobny gest powie wi\u0119cej ni\u017c s\u0142owo, a drgnienie twarzy jest szybsze ni\u017c my\u015bl. I chocia\u017c w spektaklu nie brakuje fragment\u00f3w stricte <\/em>narracyjnych – monologi aktor\u00f3w uzupe\u0142niaj\u0105 materia\u0142 choreograficzny – to si\u0142a wyrazu p\u0142ynie tak\u017ce z ruchu, kt\u00f3ry opowiada w\u0142asne historie. Co ciekawe, przez wi\u0119kszo\u015b\u0107 czasu cia\u0142a ta\u0144cz\u0105cych sprawiaj\u0105 wra\u017cenie bardzo zdyscyplinowanych, wr\u0119cz usztywnionych. Je\u017celi w ta\u0144cu pojawia si\u0119 mi\u0119kko\u015b\u0107, to tylko tam, gdzie przewidziano dla niej miejsce. \u015acie\u017cki, po kt\u00f3rych poruszaj\u0105 si\u0119 arty\u015bci, wydaj\u0105 si\u0119 \u015bci\u015ble okre\u015blone, tak jakby ca\u0142y performans by\u0142 sumiennie zaplanowanym zabiegiem. Bujakowska i Wo\u0142owiec s\u0105 ubrane w nieco groteskowe, zapi\u0119te na ostatni guzik stroje dystyngowanych pa\u0144 – pantofelki na ich stopach precyzyjnie odmierzaj\u0105 kroki. To cia\u0142a pozbawione pierwotnej spontaniczno\u015bci, unikaj\u0105ce z gracj\u0105 wszystkiego, co mog\u0142oby zachwia\u0107 r\u00f3wnowag\u0105 na obcasach. Zarazem jednak trudno oprze\u0107 si\u0119 sugestii, \u017ce pod powierzchni\u0105 wszystko kipi i \u017carzy si\u0119 niczym w\u015bciekle czerwony dres, w kt\u00f3rym ta\u0144czy Mi\u0119kina. Ruchy aktor\u00f3w s\u0105 a\u017c nazbyt dok\u0142adne, kompulsywnie pedantyczne, tak wi\u0119c nikt nie jest chyba zdziwiony, kiedy nagle z ich garde\u0142 dobywa si\u0119 ryk dzikiego zwierz\u0119cia. Im bardziej staramy si\u0119 o perfekcj\u0119, tym wi\u0119kszy cie\u0144 ci\u0105gnie si\u0119 za nami.<\/p>\n\n\n\n

Spektakl od pocz\u0105tku nie pozostawia z\u0142udze\u0144 co do tego, \u017ce sp\u00f3jny obraz siebie jest zawsze w mniejszym lub wi\u0119kszym stopniu zafa\u0142szowaniem. Podczas gdy ta\u0144cz\u0105cy na scenie staraj\u0105 si\u0119 utrzyma\u0107 fason, za ich plecami na projektorze wy\u015bwietlane s\u0105 intymne zwierzenia b\u0105d\u017a uczone wypowiedzi na temat tego, co nie najlepiej \u015bwiadczy o cz\u0142owieku. Zwielokrotnienie rzeczywisto\u015bci, fizycznej i wirtualnej, wzmaga poczucie zagmatwania. Generowana w ten spos\u00f3b wielo\u015b\u0107 g\u0142os\u00f3w i perspektywpowoduje, \u017ce postaci w spektaklu wydaj\u0105 si\u0119 coraz mniej dookre\u015blone, a ich zachowania wymykaj\u0105 si\u0119 jednoznaczym interpretacjom. Czy\u017cby u podstaw osobowo\u015bci tkwi\u0142 nieprzejednany konflikt? Czy jeste\u015bmy w stanie wy\u0142oni\u0107 z tej chaotycznej kompozycji jak\u0105\u015b trwa\u0142\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107, zaafirmowa\u0107 siebie pomimo w\u0105tpliwo\u015bci i strachu przed tym, czego jeszcze o sobie nie wiemy?<\/p>\n\n\n\n

Tw\u00f3rcy spektaklu postanowili rozbroi\u0107 psychologiczno-egzystencjalne dylematy przy u\u017cyciu du\u017cej dawki humoru. Zar\u00f3wno wy\u015bwietlane filmy, jak i kreacje ta\u0144cz\u0105cych pogrywaj\u0105 z ironi\u0105 i absurdem. Tym samym ods\u0142ania si\u0119 cz\u0119sto wyolbrzymiony i nieco infantylny charakter naszych autotematycznych rozterek. Ca\u0142y performans jest tak pomy\u015blany, \u017ce o powa\u017cnych problemach m\u00f3wi si\u0119 z przymru\u017ceniem oka, a \u201emroczna natura ludzka\u201d okazuje si\u0119 raczej komiczna. Nie uniewa\u017cnia to jednak autentycznej pr\u00f3by artyst\u00f3w, by dostrzec i uzna\u0107 w sobie trudne do\u015bwiadczenia i niedoskona\u0142o\u015bci. Jednym z bardziej lirycznych moment\u00f3w przedstawienia jest scena, w kt\u00f3rej aktorzy stoj\u0105 nieruchomo w snopach \u015bwiat\u0142a, z twarzami skierowanymi ku g\u00f3rze. Czas jak gdyby zwalnia, a zahipnotyzowane przez jasno\u015b\u0107 postaci wydaj\u0105 si\u0119 zanurzone w marzeniach o lepszym \u017cyciu. By\u0107 mo\u017ce z g\u0142\u0119bi ciemno\u015bci rodzi si\u0119 pragnienie, by stan\u0105\u0107 w \u015bwietle i m\u00f3c powiedzie\u0107 o sobie: jestem dobra\/y, jestem mi\u0142o\u015bci\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Do tego najwyra\u017aniej zmierzaj\u0105 wysi\u0142ki ta\u0144cz\u0105cych. Ka\u017cde z nich na sw\u00f3j spos\u00f3b zmaga si\u0119 z w\u0142asnym cieniem, ale dop\u00f3ki pozostaj\u0105 osobno, wygrywa potrzeba kontroli – aktorzy wci\u0105\u017c poruszaj\u0105 si\u0119 w swoich \u015bwiatach niczym w gabinecie luster. Dopiero odnalezienie wsp\u00f3lnoty, bliskie spotkanie w kr\u0119gu, otwiera mo\u017cliwo\u015b\u0107 przepracowania tego, co przerasta si\u0142y jednostki. Arty\u015bci nawi\u0105zuj\u0105 tutaj do tradycyjnej, katarktycznej mocy teatru. Widzowie staj\u0105 si\u0119 \u015bwiadkami rytua\u0142u, w kt\u00f3rym dochodzi do kolektywnego oczyszczenia. Nie jest to jednak rytua\u0142 na mod\u0142\u0119 tragedii greckiej, lecz energiczny taniec, kt\u00f3ry wkr\u00f3tce przeradza si\u0119 w koncert. Aktorzy chwytaj\u0105 za instrumenty i graj\u0105 urocz\u0105 piosenk\u0119 Ch\u0142opc\u00f3w z Placu Broni. Atmosfera rozlewa si\u0119 na publiczno\u015b\u0107 – wszyscy mo\u017cemy do\u015bwiadczy\u0107 chwili beztroski we wsp\u00f3lnym \u015bpiewie. Cienie czmyhaj\u0105 spod naszych st\u00f3p.<\/p>\n\n\n\n

Niekt\u00f3rzy mog\u0105 poczu\u0107 si\u0119 troch\u0119 rozczarowani, \u017ce w przedstawieniu brakuje ci\u0119\u017cko\u015bci, do kt\u00f3rej przyzwyczai\u0142a nas wsp\u00f3\u0142czesna sztuka. \u201eJestem mi\u0142o\u015bci\u0105 III\u201d nie jest kolejnym oskar\u017ceniem wymierzonym w cz\u0142owieka ani pochwa\u0142\u0105 bezradno\u015bci. To spektakl, kt\u00f3ry pozwala u\u015bmiechn\u0105\u0107 si\u0119 do u\u0142omno\u015bci ludzkiej duszy, jednocze\u015bnie przypominaj\u0105c, \u017ce tworzenie, taniec i \u015bpiew przynosz\u0105 ukojenie nawet w tak trudnym czasie, w jakim obecnie \u017cyjemy.<\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n

Maria Pastwa<\/strong> – zajmuje si\u0119 somatyk\u0105 i filozofi\u0105, pisze teksty o ta\u0144cu i bada cielesno\u015b\u0107 we wszelkich przejawach. Odnajduje si\u0119 pomi\u0119dzy teori\u0105 a praktyk\u0105, pomi\u0119dzy s\u0142owem a cia\u0142em, zmierzaj\u0105c do integracji r\u00f3\u017cnych poziom\u00f3w do\u015bwiadczenia i refleksji.<\/p>\n\n\n\n