Doroczna wystawa przeglądowa Krakowskiego Klubu Fotograficznego

Wystawa czynna: 11 stycznia – 4 lutego 2007 r., FOTO-GALERIA

Jak co roku w styczniu prezentujemy swój dorobek. Tym razem przeglądnęliśmy zbiory, aby przekonać się, co mamy do zaprezentowania w zakresie fotografii portretowej. A niełatwa to sztuka. Zwykle oglądając fotografie pytamy jak powstało zdjęcie, jakie były parametry ekspozycji, jak uzyskano efekt. Patrząc na portret bardziej interesuje nas to, kogo on przedstawia i jaka jest osoba fotografowana. Według historyka sztuki Richarda Brillanta portret to próba odpowiedzi na pytania postawione przez modela: Jak wyglądam? Jaki jestem? Kim jestem?

Portret to jeden z najtrudniejszych tematów fotograficznych. Nie wystarczy dobry sprzęt, umiejętności i ciekawy obiekt. Nie jest ważne to, czy postać pokazujemy do połowy, czy też całą sylwetkę, czasem samą twarz albo tylko jej fragment – oczy lub usta. Nieistotne jest, czy ktoś jest ładny czy może niekoniecznie, czy twarz ma pooraną zmarszczkami, a może nieskazitelny makijaż i długie blond loki, to znów zabawną czapką nasuniętą głęboko na oczy lub modny kapelusz. Dobry portret niesie ze sobą dużo więcej treści – oddaje charakter i osobowość fotografowanego, mówi o nim coś więcej niż tylko to, jak wygląda. Krytyk sztuki Harold Rosenberg pisał, że historia sztuki portretowania jest galerią póz, wachlarzem typów i stylów. Taka właśnie jest fotografia portretowa.

Na wystawie KKF znalazły się portrety przedstawiające dzieci, dorosłych i starców. W większości zdjęcia kolorowe, ale są również czarno-białe. Twarze obcych albo przyjaciół, z profilu lub en face, przejawiające zaskoczenie, radość, strach, gniew lub tęsknotę. Postacie wesołe i smutne, zamyślone lub zdziwione, zdjęcia pozowane lub całkiem spontaniczne. Mamy nadzieję, że najnowszą przeglądową wystawę klubową członkowie KKF-u zdali egzamin z trudnej fotografii portretowej i udało im się uchwycić tą różnorodność nastrojów, co stanowi jeden z najbardziej satysfakcjonujących aspektów fotografowania.

Monika Stachnik-Czapla, AFRP
Prezes Krakowskiego Klubu Fotograficznego

Wystawa fotografii krajoznawczej

Wystawa czynna: 5 października 2006 – 8 stycznia 2007 r., FOTO-GALERIA

Jerzy Baranowski od ponad czterdziestu lat działa w polskim ruchu fotografii artystycznej, a krajoznawczej w szczególności. Jako twórca odnosi wiele znaczących sukcesów w kraju i zagranicą. Jest laureatem kilkudziesięciu konkursów fotografii artystycznej. Ponad 200 jego prac było eksponowanych w salonach wystawowych 36 krajów wszystkich kontynentów.
Za twórczość artystyczną otrzymał wiele tytułów honorowych m. in. Międzynarodowej Federacji Sztuki Fotograficznej „Artiste FIAP” a przez Photographic Society of America zakwalifikowany do „class star” (klasy gwiazd).
Do największych publicystycznych osiągnięć należą albumy krajoznawcze, które wydał w nakładzie ponad 150 tys. egz. w tym: „Wielkie Jeziora Mazurskie”, „Pojezierze Kaszubskie”, „Wędrówki”, „Polskie krajobrazy”, „Z biegiem rzek”, „Nad szczytami Tatr”, „Małopolska”, „Scenic and Castles” (płyta CD wydana w USA).
Jest także pomysłodawcą i głównym autorem historycznego albumu „Polskie Parki Narodowe”.
Posiada notki biograficzne i publikacje fotografii w almanach monograficznych: „Polska Fotografia Krajoznawcza”, „Mistrzowie Polskiego Pejzażu” oraz „Who is Who w Polsce – 2002 r.”.

Wystawa fotografii Roberta Kosieradzkiego

Wystawa czynna: 22 czerwca – 30 września 2006 r., FOTO-GALERIA

Robert Kosieradzki urodził się dnia 7 czerwca 1937 roku w Częstochowie-Blachowni, gdzie w czasie wojny mieszkał z matką i babcią. Jego ojciec – kapitan Wojska Polskiego – przebywał w tym okresie z I Brygadą Spadochronową w Anglii. Po wojnie Robert Kosieradzki wyjechał wraz z matką do Opola, gdzie rozpoczął naukę. Po powrocie ojca z Anglii w 1946 roku rodzina przeprowadziła się do Łodzi, a w 1951 roku wróciła do Częstochowy, gdzie ukończył Technikum Górnictwa Rud. Od 1955 roku wraz z rodzicami (ojciec, inżynier mechanik objął stanowisko Kierownika Wydziału W-25 w Hucie im. Lenina) zamieszkał w Nowej Hucie. W tym czasie rozpoczął studia na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie.

Jako młody chłopiec interesował się lekkoatletyką, uprawiał biegi, skoki itp. i odnosił nawet sukcesy w międzyszkolnych zawodach sportowych. Zafascynowany opowiadaniami ojca o wyczynach polskich lotników i desantu m. in. o walkach pod Arnhem chciał zostać lotnikiem, jednak swych marzeń o lotnictwie i sporcie nie mógł zrealizować ze względu na wrodzoną wadę wzroku.

W Nowej Hucie, w czasach studenckich zaczął się interesować fotografią. Za pierwsze uskładane pieniądze kupił aparat fotograficzny, podręczniki-samouczki i urządził własną amatorską ciemnię. W 1958 roku wstąpił do Klubu Fotograficznego przy Zakładowym Domu Kultury HiL. Ponadto w grudniu1960 roku ukończył 120 godzinny wyższy kurs fotograficzny zorganizowany przez Polskie Towarzystwo Fotograficzne, Oddział w Nowej Hucie, gdzie wykładowcami byli artyści fotograficy, członkowie ZPAF w Krakowie, m.in. Henryk Hermanowicz.

Po ukończeniu studiów pracował w latach 1961-1972 na Wydziale Automatyzacji Huty im. Lenina jako inżynier elektryk, a w latach 1973-1977 zgodnie ze swoimi zainteresowaniami w Miejskim Biurze Projektów w Krakowie w charakterze fotografa.

Dla sprawdzenia swoich umiejętności i postępów w fotografii wysyłał zdjęcia na różne tematyczne konkursy i wystawy w kraju i za granicą (NRD, Czechosłowacja, Bułgaria). W ponad trzydziestu konkursach otrzymał złoty, srebrny i dwa brązowe medale oraz 12 pierwszych nagród, 3 drugie, 1 trzecią i 1 czwartą, a także nagrody pieniężne i liczne wyróżnienia.

30 lipca1974 roku został przyjęty w poczet członków Związku Polskich Artystów Fotografików, ale wciąż był aktywnym członkiem Klubu Fotografików Amatorów Domu Kultury HiL, gdzie za prezesury legendarnego Witolda Michalika prowadził wykłady z techniki i technologii fotografii oraz stałe konsultacje z zakresu fotografii artystycznej.

W czerwcu 1981 roku został rzeczoznawcą w specjalności „ocena dzieł sztuki współczesnej w zakresie fotografiki”, posiadał również uprawnienia instruktora fotografii kategorii pierwszej.

W 1985 roku otrzymał stypendium Miasta Krakowa za walory artystyczne i poznawcze jego zdjęć oraz nowe ujęcie spraw codziennych, a przez to trudnych do pokazania w sposób oryginalny. Jego twórczość cechuje wyjątkowa wrażliwość na zjawiska urbanistyczne i różnorodne fenomeny egzystencjalne. Rejestrował krajobraz Nowej Huty z uwzględnieniem następujących w nim zmian. Dokumentował tragiczny kontrast „nowego ze starym” i dramat ludzi, których wygnano z ojcowizn, by na ich ziemiach wybudować Nową Hutę. Miał specyficzny sposób pokazywania tej dzielnicy a zwłaszcza Czyżyn, Bieńczyc i Wzgórz Krzesławickich. Fotografując rzeczy i sprawy codzienne, potrafił uzyskać atmosferę pozbawioną humanizmu, niekiedy z porcją gorzkiej ironii. Lubił tworzyć podteksty i charakterystyczne metafory, odczytywane jako kpina z ówczesnego systemu. Wykonywał również zdjęcia dokumentujące typy ludzi pracy i zanikające zawody na tutejszym terenie.

W latach 1985-1990 był instruktorem fotografii w Nowohuckim Centrum Kultury, gdzie oprócz zajęć i konsultacji artystycznych współtworzył – w pierwszych latach jej istnienia – oblicze tutejszej Foto-Galerii.

Współpracował również z „Tygodnikiem Powszechnym”, „Polityką” i „Panoramą”, i „Głosem Nowej Huty”, w których zamieszczane były jego zdjęcia. Robert Kosieradzki nie wydał albumu, nie miał także nigdy indywidualnej wystawy swych prac. Zmarł na atak serca 6 lipca 1990 r. w Krakowie. Miał 53 lata.